Halo etkisi
Tek bir iyi izlenim ilgisiz yargılara sızıyor. Gerçek, tekrarlanmış ve rutin olarak abartılıyor.
Halo etkisi, ilk kez 1920'de Edward Thorndike tarafından tarif edilen ve bir özelliğe dair olumlu izlenimin ilgisiz özelliklerin değerlendirmesini yükselttiği bir bilişsel önyargı. Yüzlere uygulandığında şu demek: çekici bulunan biri, kanıtın desteklediğinden daha yetkin, daha güvenilir ve daha sosyal olarak değerlendiriliyor. Etki gerçek ve geniş biçimde tekrarlandı; görünüş iyileştirme kategorisinin işaret ettiği asıl mekanizma da bu. Aynı zamanda rutin olarak abartılıyor: literatürdeki etki büyüklükleri orta düzeyde, değerlendiren kişi karşısındaki hakkında gerçek bir bilgi edindiği anda keskin biçimde küçülüyorlar ve internette dolaşan spesifik sayılar — işe alınma olasılığındaki yüzde, maaş farkı — neredeyse her zaman bir çalışmaya değil bir pazarlama sayfasına dayanıyor. Terazide gerçek bir parmak olarak görün, kullanabileceğiniz bir mekanizma olarak değil.
Bu, önden çekilmiş bir fotoğraftan ölçülemiyor; dolayısıyla burada onun için bir araç yok.